म पहिले जस्तो छैन।
देख्यौ?
अहिल्यै म, आफै जस्ताे छैन।
चर्काे घामका आँखाहरु,
ऐना सरि टल्कन्छन्,
तिरमिराउँन्,
लाग्छ केही बिराएछु,
हात बाँध्छु,
फेरि आफ्नै मुहार सम्झन्छु।
र सोच्छु,
हाँसाे पातलिएको छ
र सस्ताे छैन,
बुझ्यौ?
म पहिले जस्ताे छैन।
देख्याै?
भर्खरै म,
आफै जस्ताे छैन।
हिड्दा अफ्टेराे लाग्छ,
लाग्छ कसैले हरेक पाइलाकाे,
लम्बाई नाप्दैछ।
हेर त,
लेख्दैछु तर हात काप्दैछ।
कलम
कलम जस्तो छैन।
आफ्नै भावनालाई
बाेक्रा खुर्केर,
चानाचाना काट्नु पर्ने,
तर
प्रेसरकुकरमा सिट्ठी लाउँछु।
निफन्दै ननिफनि,
घुनै घुनले भरिएका
मनलाई ओखलमा कुट्छु।
नदिको किनारमा
अफ्नै मन पारि तर्छ,
अफु भने वारि नै छुट्छु।
किन होला,
शरीर र मन
एक हुनै मान्दैनन्
यस्तै छ आजकाल।
सुख्खा सम्झनाहरु
पाइलाका डाेबहरु
आफै संग लडिरहेछन्
म आफै
आफुसंगकाे शान्तिवार्ता,
आँफैले भंग गर्दै,
मन बुझाउदौ,
अझ दिग्भ्रमि, दंग
र लाग्छ
समय – समय छैन
मन – मन छैन
याद – याद छैन
बुझेउ?
म पहिले जस्तो छैन।
देख्यौ? अहिल्यै म,
आफै जस्ताे छैन। इन्दु धामी, कञ्चनपुर
